top of page

Στερεοτυπάκια: Περνάμε το Τεστ Μπεχντέλ; Οι γυναίκες στον κινηματογράφο



Μια από τις πιο ωραίες προσφορές της, επίσης ωραίας κυρίας Άλισον Μπεχντέλ στον κόσμο του κινηματογράφου είναι το «Μπεχντέλ τεστ».

Η διάσημη συγγραφέας κόμικ, το 1985, σε ένα τεύχος του γνωστού της έργου «The Essential Dykesto Watch Out For» εμφανίζει δύο queer γυναίκες να συζητούν για ταινίες. Η μία από αυτές δηλώνει ότι βλέπει μόνο συγκεκριμένες ταινίες που πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια αναφορικά με τους γυναικείους χαρακτήρες. Η ίδια η Μπεχντέλ έχει δηλώσει ότι πήρε την ιδέα από τη φίλη της, Λιζ Γουάλας, η οποία, επίσης, την εμπνεύστηκε από τις διάσημες φεμινιστικές εκθέσεις της Βιρτζίνια Γουλφ.

Δεκαετίες αργότερα, το Μπεχντέλ τεστ είναι κάτι που αξίζει να προσέξουμε ως ένα μεγάλο σχόλιο για την αναπαράσταση του γυναικείου φύλου στον κινηματογράφο. Με βάση το κόμικ οι τρείς βασικοί κανόνες του Μπεχντέλ τεστ είναι οι εξής:

Η ταινία πρέπει να περιέχει τουλάχιστον δύο γυναικείους χαρακτήρες.

Οι γυναίκες πρέπει να έχουν συζήτηση μεταξύ τους.

Η εν λόγω συζήτηση πρέπει να αφορά οτιδήποτε άλλο εκτός από έναν άντρα.

Οι κριτικοί, πλέον, έχουν προσθέσει στους κανόνες, ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες πρέπει να έχουν όνομα, να λένε πάνω από πέντε λέξεις η μία στην άλλη και ο διάλογός τους να είναι μεγαλύτερος από ένα λεπτό.

Εύκολο; Όχι και τόσο. Ας αναρωτηθούμε πόσες ταινίες έχουμε δει που υπακούν αυτούς τους πολύ απλούς κανόνες. Όχι πολλές, σωστά; Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι περίπου το 40% των ταινιών αποτυγχάνουν στο τεστ και 10% αποτυγχάνει να τηρήσει έστω και έναν κανόνα. Και αυτό γιατί χιλιάδες ταινίες αφηγούνται μια ιστορία από τη ματιά του άντρα πρωταγωνιστή. Και γιατί άραγε στην ιστορία ενός άντρα να έχει σημασία ένας διάλογος δύο γυναικών που δεν αφορά τον ίδιο; Οι γυναικείοι χαρακτήρες στις ταινίες, όσο ενδιαφέρουσες κι αν είναι αυτές, είναι πάντα η μητέρα του πρωταγωνιστή, η σύζυγος, η κόρη, η πρώην, η εραστής, η αντίπαλος. Δεν έχουν πραγματική υπόσταση εκτός από τη σχέση τους με τον άντρα και άρα τίποτα άλλο εκτός από αυτόν για να μιλήσουν.

Και αν σκέφτεστε ότι μπορούμε να αποδώσουμε αυτήν την τραγική αναπαράσταση του γυναικείου φύλου στην δράση αντρών σκηνοθετών, κάνετε λάθος. Παρόλο που ταινίες τη σκηνοθεσία των οποίων έχει αναλάβει γυναίκα είναι πιθανότερο να περάσουν το Μπεχντέλ τεστ, περίπου το 15% αυτών συνεχίζει να αποτυγχάνει.

Κάποιες από τις πιο γνωστές σε όλους μας ταινίες που δεν «περνούν» το τεστ Μπεχντέλ:

Breakfast At Tiffany’s”,1961 (ΠρόγευμαστοΤίφανις)

The Girl With the Dragon Tattoo, 2011 (ΤοΚορίτσιμετοΤατουάζ)

LordoftheRings, 2001 – 2003 (ΗτριλογίατουΆρχοντα των Δαχτυλιδιών)

The Avengers, 2012 (Οι Εκδικητές)

Fargo, 1996 (Φάργκο)

Και κάποιες που τα κατάφεραν:

Kill Bill Volumes 1 & 2, 2003 – 2004

Children of Men, 2006 (TαΠαιδιάτωνΑνθρώπων)

The Hunger Games, 2012 (ΑγώνεςΠείνας)

Frozen, 2013 (ΨυχράκιΑνάποδα)

MadMax: FuryRoad, 2015 (MadMax: ΟΔρόμος της Οργής)

Έλλη Νέγκα, Παιδαγωγός, εθελόντρια στο Κέντρο «Εριφύλη».

2 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων
bottom of page